Spring naar content

Schuttevaer column #35 Maritime Sisters: Blaas mee voor wind op zee scroll down

In 2030 komt 75% van onze energie van zee. Van wind op zee om precies te zijn. Tenminste, dat is de ambitie. Wij waren onlangs op Offshore Energy, waar wij volledig opgeladen vertrokken van alle energie van de partijen die daar samen kwamen om precies dat te realiseren.

 

Maar de sessie die wij modereerden voor de Rijksdienst Voor Ondernemend Nederland (RVO) drukte ons ook met de neus op de feiten. Waar velen zich momenteel afvragen of de verkiezingsuitslag echt het verscheuren van onze klimaatambities betekent, is er een prangende kwestie die voor veel mensen niet zichtbaar is. Als de negen landen (België, Denemarken, Duitsland, Frankrijk, Ierland, Luxemburg, Nederland, Noorwegen en Zweden) verenigd in de North Seas Energy Cooperation (NSEC) hun wind op zee-ambitie willen realiseren, hebben we niet alleen een welwillend kabinet nodig, maar vooral keiharde havenhectares.

 

Haventerrein

 

En die ruimte ligt niet voor het oprapen, zo concludeerde Royal Haskoning DHV in de Europese havenstudie die zij afgelopen week presenteerden. Zowel installatie- als onderhoudsactiviteiten voor de windparken concurreren met vele andere sectoren die in havens samenkomen. En laten die nou vaak een betere business case hebben. Kortom: havencapaciteit gaat een serieus probleem worden op weg naar het realiseren van onze grote duurzame energieambitie.

 

Meer inzicht nodig

 

Met stakeholders vanuit het havendomein, Europa én de supply chain, gingen we het gesprek aan. Wie kan wat doen om deze ogenschijnlijke impasse te doorbreken? Van havens die de beoogde uitbreidingen moeten gaan realiseren en de landelijke overheden, die meer inzicht moet verschaffen in de tender-pijplijn om zo meer zekerheid te geven aan de vraagkant. Tot de Europese Commissie die met verruiming van onder meer TEN-E- en CEF-regelingen en veel meer communicatie meer draagvlak wil realiseren en de Europese Investerings Bank die klaarstaat om zijn aandeel te pakken. En natuurlijk de aannemers, die hun vloten blijven uitbreiden met steeds grotere schepen (al is hier duidelijk een grens aan en zou standaardisatie uitkomst en lucht kunnen bieden, ook voor turbinefabrikanten) tot regionale overheden die vergunningsprocedures onder de loep moeten nemen. En dit is slechts een selectie van de benodigde acties die uit het rapport komen en zeker een harde noot om te kraken.

 

Blaas mee

 

Toch liepen wij positief gestemd weg. We kwamen in de sessie namelijk een stuk verder dan ‘we moeten samenwerken’ of ‘de overheid moet dit oplossen’. Alle stakeholders liepen met concrete actiepunten weg en meer inzage in de tender-pijplijn wordt ‘as we speak’ ingevoerd.

We hebben geen tijd te verspillen en met de wind onder de vleugels van deze stakeholders blazen we hopelijk de kabinetsformatie ook in de juiste richting. Blaas vooral mee zouden wij zeggen. Want wie wil nou geen ‘wind op zee’ en daarmee betaalbare, veilige en autonome groene energie uit z’n stopcontact?

 

Klik hier voor onze column op Schuttevaer!